Polecane produkty

Pierniki świąteczne i okazjonalne

Nasz sklep z piernikami ma w ofercie naturalne, rękodzielnicze wyroby, które powstają niedaleko stolicy Dolnego Śląska. W Piernikarni Wrocławskiej inspirujemy się dolnośląską tradycją piernikarską. Z tego też powodu wyroby nie są masową produkcją cukierniczą. Wszystkie gotowe pierniki to bowiem rezultat ręcznie wykonywanej pracy. W składzie odnaleźć można: wiejską mąkę z małych rodzinnych młynów z okolic Wrocławia, masła z małej mleczarni z Międzyborza, dużą ilość pszczelego miodu bezpośrednio z pasieki, a także przyprawy korzenne zmieszane wedle naszej receptury. Nasz piernikowy sklep to zatem miejsce, w którym zaopatrzą się Państwo w wyroby pełne między innymi dużej dawki pieprzu. Piernik jest wszakże ciasteczkiem pieprznym. W naszych piernikach nie można odnaleźć za to oleju palmowego, polepszaczy smaku ani żadnych „E". Przepis, który wykorzystujemy, jest efektem wieloletniej rodzinnej tradycji oraz własnych doświadczeń. Staramy się bowiem, aby każdy klient był zadowolony z naszych wyrobów i wkładamy całe serce w proces ich powstawania.

 

Dolnośląskie tradycje piernikarskie

Dolny Śląsk pachniał od dawien dawna piernikami, a w ostatnich latach w przestrzeni medialnej utrwalił się pogląd, iż dużo, dużo wcześniej niż Toruń czy Kraków. Nie bez powodu. Oto bowiem z 7 lutego 1293 roku (sic!) pochodzi dokument, w którym rada miasta Świdnicy sugerując uprzejmie rajcom w Raciborzu w oparciu o własny ustój zmiany w procedowanym przez nich prawie miejskim wymieniła działających nad Bystrzycą rzemieślników „wykonujących ciastka z pieprzem” (piperatas tortas facientes). Nie rozstrzygamy w tym miejscu, któremu miastu w Polsce należy się prawo piernikowej stolicy – nie ulega jednak wątpliwości, że owa wzmianka o świdnickich piernikarzach jest jedną z najstarszych w Europie Środkowej!

Przez wieki szlachetne pierniki były wypiekane w figuralnych kształtach jako „pozytyw” form piernikarskich będących często dziełami sztuki. Przez wieki też receptury na korzenne wypieki nie były powszechnie znane. Dopiero rozwój literatury kulinarnej w pierwszej połowie XVIII wieku upowszechnił kilka klasyk, jak piernik bazylejski, norymberski, acheński czy mniej dziś znany piernik lipski i berliński. Wraz z tym znaczenia nabrały formy niefiguralne, a więc kwadraty, koła, prostokąty, wałeczki oraz serca, gwiazdki i ludziki. Pierniki w trzech ostatnich kształtach znajdowały duży popyt w miastach organizujących jarmarki bożonarodzeniowe. Ich obecność w budach